1. ภาพรวมของภาพขยายทั้งหมด ภาพนี้กำลังพาเราเจาะส่องดูชั้นคราบความเก่าและพื้นผิวมวลสารขององค์พระแบบใกล้มากๆ จุดเด่นที่สุดที่เห็นได้ทันทีคือความหนาแน่นของคราบไข คราบตั้งออยล์ หรือสาร binder นำมันที่ซึมดันออกมาเกาะอยู่บนผิวมวลสารผงพุทธคุณ ทำให้เกิดเป็นชั้นฟิล์มสีเหลืองอมน้ำตาลฉ่ำวาว ซึ่งตัวคราบนี้เจริญเติบโตผสานไปกับมวลสารเนื้อในอย่างกลมกลืน ไม่ได้ดูเหมือนแว็กซ์หรือแลกเกอร์ที่เอามาทาเคลือบไว้ด้านบนเลยครับ

2. ลักษณะทางกายภาพ เนื้อมวลสารหลักออกโทนสีขาวนวลผสมผงพุทธคุณ แต่ผิวชั้นนอกแก่ไปทางคราบน้ำมันตังอิ้วและสารbinderธรรมชาติ ทำให้เห็นเป็นเฉดสีเหลืองอมน้ำตาลกล้วยสุก หรือสีน้ำผึ้งแก่ ตัวผิวมวลสารมีความฟู ยุบ ย่น และขรุขระเป็นธรรมชาติตามการเซตตัวของมวลสารเนื้อผงผสมน้ำมัน

3. ชี้จุดสังเกตในภาพ

คราบชั้นไขสีเหลืองฉ่ำ: เป็นการดันตัวออกจากภายในของตัวประสาน (binder) หรือน้ำมันตังออยล์ตามกาลเวลา คราบเหลานี้จะแห้งหนึกนุ่ม ไม่วาวแบบพลาสติกหรือของเคมีใหม่ๆ แต่ให้ความนวลตา


เม็ดมวลสารและมวลสารจุดดำ/จุดน้ำตาล: สอดแทรกจมอยู่ในชั้นผงพุทธคุณ แสดงถึงการผสมมวลสารตำมือสไตล์พระยุคเก่าที่มวลสารกระจายตัวอย่างมีมิติ ไม่ได้ละเอียดเนียนเป็นเนื้อเดียวกันเหมือนงานโรงงานปั๊ม


รอยร่องและการยุบตัว: ผิวมีลักษณะเป็นหลุม ร่องขนาดเล็กจากการระเหยของความชื้นตามธรรมชาติ ทำให้เนื้อพระดูนุ่มนวลและมีมิติ


4. วิเคราะห์ร่องรอยการแตก ขอบรอยแยกและรอยกร่อนตรงบริเวณจุดเชื่อมต่อระหว่างชั้นคราบไขกับเนื้อมวลสารด้านล่าง มีลักษณะเป็นขอบมน นุ่มนวล ไม่มีความคมของรอยแตกสด ร่องรอยการปริแยกเหล่านี้เกิดจากการหดตัวของมวลสารตามกาลเวลา ทำให้คราบไขที่ปกคลุมอยู่เกิดการลื่นไถลและตกตะกอนตามแอ่งรอยแตกอย่างเป็นธรรมชาติ

5. ทำไมจุดนี้งานฝีมือถึงทำเลียนแบบไม่ได้? การใช้เคมีเร่ง หรือเอาทาแลกเกอร์/กาวมาอบความร้อนทำคราบเหลือง สิ่งที่ได้จะเป็นแผ่นฟิล์มแข็ง ตึง ตึงวาวฉูดฉาด และมักจะอุดตึ้บปิดรูพรุนทั้งหมด แต่ในภาพนี้ ชั้นฟิล์มสีเหลืองซึมประสานลงไปในเนื้อมวลสารผงพุทธคุณ และยังทิ้งร่องรอยการเซตตัว หดตัว และยุบตัวของเนื้อผงชั้นล่างไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเป็นปฏิกิริยาเคมีกายภาพที่ต้องใช้เวลาในการฟอร์มตัวหลายสิบปีเท่านั้น งานฝีมือชั่วคราวไม่สามารถสร้างมิติความฉ่ำลึกแบบนี้ได้

6. สรุปผลการส่อง

ระดับความเก่าธรรมชาติ: 92%


สรุป: การพัฒนากายภาพของเนื้อมวลสารและคราบตังออยล์มีแนวโน้มความเก่าถึงยุคราวๆ 50-55 ปี สอดคล้องกับช่วงปีการสร้างของหลวงพ่อกวย (พ.ศ. 2513–2515) อย่างมีน้ำหนักทางวิทยาศาสตร์ครับ