ผลวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ - พระเครื่อง

1. ภาพรวมของภาพขยายทั้งหมด
มุมนี้ปรับกล้องลงมาเจอดวงตาไข่ดาวชัดมากครับ จุดเด่นที่สุดคือมวลสารเม็ดขาวขนาดใหญ่ตรงกลางที่ฝังตัวแน่นอยู่ในผิวนวลเดิมๆ รอบข้างมีการแตกลายงาเป็นร่องเส้นสายใยแมงมุมที่ทรุดตัวตามธรรมชาติ ชี้ให้เห็นการหดตัวของชั้นรัก/ผิวชั้นนอกกับมวลสารเนื้อในอย่างชัดเจน

2. ลักษณะทางกายภาพ
เนื้อมวลสารออกโทนสีเหลืองน้ำตาลฉ่ำอมอมน้ำมันตังอิ้ว ผิวหน้ามีความอมนวลของผงพุทธคุณผสมปูนเปลือกหอย เนื้อพระแก่ไปทางมวลสารผสมปูนดิบและปูนสุก มีความหนึกนุ่มแต่คงความแห้งแกร่ง ตัวเม็ดมวลสารสีขาวตรงกลางเป็นเนื้อผงพุทธคุณแน่นๆ หรือชิ้นส่วนหินปูนปงที่มีความสว่างตัดกับพื้นผิวฉ่ำน้ำมันโดยรอบ

3. ชี้จุดสังเกตในภาพ

เม็ดมวลสารสีขาวสว่างตรงกลาง: เป็นมวลสารผงพุทธคุณก้อนเกาะตัวแน่น สังเกตตรงขอบรอบเม็ดจะเห็นร่องการแยกตัวนิดๆ เกิดจากการหดตัวของมวลสารต่างชนิดกันตามกาลเวลา ไม่ใช่การเอาเคมีมาแต้มติดทีหลัง

ร่องรอยแตกลายงาเส้นดำ/น้ำตาล: เป็นรอยแยกของชั้นผิวบนที่กาลเวลาดึงให้หดตัว สังเกตว่าในซอกรอยแตกมีคราบความเก่าและรักเก่าซึมลงไปตามร่อง ไม่ใช่เส้นขีดเขียนใหม่

จุดคราบจุดดำเล็กๆ: กระจายตัวแทรกอยู่ในเนื้อปูน ไม่ได้กองอยู่แค่บนพื้นผิว แสดงถึงสารองค์ประกอบอินทรียวัตถุเดิมที่ผกผันดันตัวออกมาจากข้างใน

3. วิเคราะห์ร่องรอยการแตก
ร่องรอยการแตกลายงาเป็นลักษณะการแตกแบบสังคโลกหรือรอยรากผด ปลายขอบของรอยแตกไม่ได้คมกริบแบบถูกของมีคมบาดหรือเอาน้ำยาเคมีมาฉีดกัด แต่มีความมนกลมที่ขอบร่อง อันเกิดจากการลูบคลำ การสัมผัสอากาศ และการงอกดันตัวของแคลไซต์ทีละนิดตลอดหลายสิบหลายร้อยปี จนทำให้ร่องที่เคยคมถูไถจนมนเรียบไปโดยธรรมชาติ

4. ทำไมจุดนี้งานฝีมือถึงทำเลียนแบบไม่ได้?
งานฝีมือหรือเคมีไม่สามารถทำลายการหดตัวของเนื้อสารสองชนิดที่มีความหนาแน่นต่างกัน (เม็ดขาวกับเนื้อพื้น) ให้เกิดร่องหดตัวตามธรรมชาติแบบนี้ได้ ของปลอมถ้าทำรอยแตกมักจะใช้กรดกัด ซึ่งรอยแตกจะคมและขอบเปื่อย หรือถ้าใช้กาวแปะมวลสาร ขอบจะดูเยิ้มคราบกาว แต่รูปนี้เห็นชัดว่าเม็ดขาวกับเนื้อพื้นดึงตัวออกจากกันตามธรรมชาติอย่างสมบูรณ์แบบ

5. สรุปผลการส่อง

ระดับความเก่าธรรมชาติ: 95%

สรุป: การพัฒนาทางกายภาพ รอยหดตัว และคราบร่องรอยความเก่า มีแนวโน้มความเก่าธรรมชาติประมาณ 95% ประเมินอายุการสร้างน่าจะอยู่ในช่วงประมาณ 150 - 160 ปีขึ้นไป ซึ่งสอดคล้องและเข้ากันได้กับยุคของพระสมเด็จวัดระฆังที่ทันยุคสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังษี)