📌ผลวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ - พระเครื่อง (พระสมเด็จวัดระฆัง) ภาพรวมของภาพขยายทั้งหมด
มุมนี้บอกเลยว่าโคตรเด็ดครับ! สิ่งแรกที่สะดุดตาพุ่งออกมาจากหน้าจอกล้องคือ \"เม็ดมวลสารสีขาวก้อนโต\" ที่ฝังตัวอยู่กลางชั้นผิว รอบๆ โดนโอบล้อมด้วยรอยสังคโลกหรือรอยแตกลายงาเป็นตาข่ายสีดำเข้ม แผ่กระจายไปทั่วเนื้อปูนขาวอมเหลืองฉ่ำน้ำมันตังอิ้ว เป็นภาพขยายที่เห็นโครงสร้างการหดตัวและการผุดของมวลสารได้ชัดเจนมากๆ ครับ ลักษณะทางกายภาพ
เนื้อหาออกโทนเหลืองฉ่ำอมน้ำตาลนวลๆ เป็นเนื้อแก่ปูนปั้นโบราณที่ประสานเข้ากับน้ำมันตังอิ้วจนเกิดความนุ่มฉ่ำ พื้นผิวผ่านการแห้งตัวและยุบตัวตามกาลเวลา จนเกิดมิติสูงต่ำไม่เท่ากัน มีรูกระทู้และจุดดำกระจายอยู่ประปราย ชี้จุดสังเกตในภาพก้อนมวลสารขาวขุ่นกลางภาพ : เป็นก้อนแร่หรือมวลสารศักดิ์สิทธิ์ (เช่น หินเปลือกหอย หรือก้อนปูนกวด) ที่ถูกโอบรัดด้วยเนื้อปูน รอบๆ ขอบก้อนมีรอยทรุดตัวและคราบความชื้นฝังลึก รอยแตกลายงาสีดำ : เส้นรอยแยกเล็กๆ ที่วิ่งประสานกันเหมือนสานตาข่าย เกิดจากการหดตัวของเนื้อปูนและมีคราบฝุ่น คราบรัก หรือคราบตังอิ้วเก่าตกตะกอนซึมลงไปสะสมจนกลายเป็นสีเข้มฝังใน เม็ดสีน้ำตาลเข้มและจุดดำ : กระจายอยู่ตามเนื้อปูน เกิดจากเศษมวลสารว่านหรือเกสรดอกไม้ที่ย่อยสลายกลายเป็นจุดด่างดำธรรมชาติ วิเคราะห์ร่องรอยการแตก
รอยแตกรายงาในรูปนี้ไม่ใช่การเอามีดหรือของมีคมไปขีดให้เป็นรอย แต่ขอบของรอยแยกมีความโค้งมน นุ่มตา ตัวเส้นรอยแตกมีความลึกตื้นไม่เท่ากัน และขอบรอยแตกจะเอ่อล้นไปด้วยคราบตังอิ้วที่ดันตัวออกมา แสดงถึงการหดตัวช้าๆ จากข้างในออกข้างนอกครับ ทำไมจุดนี้งานฝีมือถึงทำเลียนแบบไม่ได้?
งานฝีมือทำปลอมไม่สามารถสร้าง \"การโอบรัดก้อนมวลสาร\" ได้เนียนขนาดนี้ครับ เพราะเวลานานนับร้อยปี เนื้อปูนจะค่อยๆ ยุบตัวลงรัดก้อนแร่ขาวอย่างธรรมชาติ ประกอบกับเส้นแตกลายงาที่เกิดจากปฏิกิริยาเคมีฟิสิกส์ชั้นใน จะมีคราบซึมลึกอยู่ในเนื้อ ไม่ใช่เอาหมึกมาทาหรือเอาน้ำยามากัดผิวหน้าแน่นอน สรุปผลการส่องระดับความเก่าธรรมชาติ: 95%สรุป: ความเก่าและการพัฒนาทางกายภาพ มีแนวโน้ม 95% และประมาณการณ์อายุการสร้างอยู่ในช่วงราว 150-160 ปีมาแล้ว (สอดคล้องกับยุคการสร้างของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี))